naar de Hasborner Sauerbrunnen

This post is also available in: de

Een wandeling vol tegenstellingen. Weidse uitzichten, dorpjes, totaal verschillende beekdalen en een verlaten watermolen. De route voert je langs Niederscheidweiler, Oberscheidweiler en de Hasborner Mühle. Het pad volgt voor een groot deel het Zwei Bäche-Pfad door het dal van de Alf en dat van de Sammetbach. Een prachtige wandeling met de nodige ‘bezienswaardigheden’.

We starten in Niederscheidweiler bij de kerk. Niederscheidweiler is het gehucht waar als het ware, het Sammetbachdal van het Alfbachtal gescheiden wordt. Op de dorpsplaats waar het dorpswapen prijkt, vind je ook een ‘hoofdwegbewijzering’. Links gaat het richting het Alfbachdal en rechts voert het pad je naar het Sammenbachtal. Kies links; het Alfbachtal in.

Door een smal en naamloos dal, wat waarschijnlijk in tijden van zware regenval afwatert in de Alfbach, gaat het richting het Alfbachdal. Daar duikt vrij onverwacht de K31 op, een weg met weinig verkeer, maar wel even oppassen. Na enige honderden meters gaat het links met een steil pad omhoog. Het pad leidt naar een leisteen rots vanwaar je een prima zicht heb op de Hontheimer Mühle. Mooie plek vanwaar je een goede blik werpen kan.

Terug in het Alfbachtal is het genieten van de weidsheid van dit dal. Uitgestrekte weilanden omzoomt door elzenbomen markeren de rivier die in grote bochten door het landschap meandert. Het rustpunt ‘ de oude eik’ is het moment om daar even bij stil te staan. Bovendien geeft een handveger, die liefdevol onder de tafel is opgehangen, je de mogelijkheid de tafel en de bank even schoon te bezemen voordat je gaat zitten. Ook ontbreekt een overzichtskaart, waarop je kan zien waar je je bevind, uiteraard niet.

Spoedig nader je de L51, na de weg te zijn overgestoken loopt het pad steil omhoog. Wie het lichter hebben wil, kan de klim laten voor wat hij is en de weg volgen tot aan de Oberscheidweiler Mühle. Vanaf de Oberscheidweiler Mühle gaat het verder naar het dorpje Oberscheidweiler. Bij de kerk ben je ongeveer halverwege de wandeling. Eenmaal door het dorp gewandeld voert het pad langzaam naar beneden het Sammentbachtal in. En daar, waar een klein stroompje zijn weg zoekt naar lagere gronden, is het moment om je tegoed te doen aan een pauze met gekoeld bier, radler of wat anders.

De natuurkoelkast ‘Owaschepa’ heeft het allemaal op voorraad. Op basis van vertrouwen kan je hier je versnapering uit de koelkast ‘vissen’ en je schuld voldoen in een kleine kassa zonder personeel. Hopelijk zit de stemming er nu deze pauze goed in, want slechts enige honderd meters verderop kan de schoonheid der Eifel bezongen worden. Het mannenkoor uit Oberscheidweiler heeft daar, in een halve cirkel, tekst en noten beschikbaar gesteld. Of je nu zelf probeert de melodie te neuriën of je laat de gedachte aan een groep zingende mannen toe. Een (glim)lach valt niet te onderdrukken.

Vervolgens loopt het pad weer omhoog. Tussen de bomen door zijn de meest geweldige panorama blikken op de Vulkaaneifel zien, waarna het pad echt het dal induikt en je naar de Hasborner Sauerbrunnen brengt. De bronnen liggen direct naast de Sammetbach. Wanneer je de deksel van de schacht ligt, hangt daar een grote soeplepel die je uitnodigt een schep water naar boven te halen en een grote slok te nemen. Het water smaakt een beetje zurig, maar zeker niet onaangenaam. Je kan er je veldfles best mee vullen. Buiten de bijzondere bron, is de plek heel vredig en stil. Wellicht een beetje merkwaardig, maar juist aan de oevers van de Sammetbach ervoer ik dat vaker.

Niet ver van de Sauerbrunnen ligt de Hasborner Mühle. Hoewel het gebouw iets van de route afligt is ze zeker de moeite van een bezoek waard. Tot 1957 was deze watermolen nog vol in bedrijf en werd er meel gemalen. Maar net als alle andere watermolens in de omgeving verloor het zijn functie. Daarna kreeg het gebouw een nieuwe bestemming. Wat die bestemming precies behelst heeft, blijft een beetje onduidelijk. Maar dat er lichtzinnige feestje gegeven zijn valt te vermoeden als je door deze ‘lost place’ dwaalt. Het gebouw lijkt door zijn bewoners in allerijl verlaten te zijn. De krulspelden liggen in een hoek, de deur van de sauna staat nog op een kier en de telefoon staat nog op het bureau in het kantoor…Inmiddels heeft de natuur voor een groot deel bezit genomen van het gebouw. Dat is eigenlijk jammer want zeker het hoofdgebouw is wonderschoon en staat zelfs op een monumenten lijst. ( Datenbank der Naturdenkmäler )

Terug op de route loop je langs roodgekleurde leisteenwanden, om dan linksaf weer richting de Sammetbach te lopen. Via een houten brug steek je de beek over en kom je weer op zo’n plek waar het rustig en vredig is..Vandaar loopt het pad omhoog richting Niederscheidweiler. Het lijkt aanvankelijk een steile klim, maar dat valt reuze mee. Eenmaal boven aangekomen wandel je tussen de hoogstamboomgaarden naar het dorp en ben je weer terug op de plek waar je de wandeling bent begonnen. Een bezoek aan de kerk van de heilige Sint Hubertus is een mooi (en verkoelend) slot van de wandeling.

GPS-gegevens om te downloaden Zwei-Bäche-Pfad

This post is also available in: de

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *